De tijd tikt verder, ...

Mathieu Tallon, vrijdag 27 augustus 2010 08:05

Onderweg tussen Peshawar en Islamabad zien we op de middenberm van de autosnelweg honderden tenten staan. Deze mensen woonden aan in huizen aan de rand van de weg maar nu kunnen we aan beide kanten van het asfalt enkel water zien. De kaboel rivier heeft hier honderden hectaren grond blank gelegd.

Te midden van het water onderscheiden we een eilandje met daarop een zwaar beschadigd huis. Deze man heeft een vlot gemaakt en is het weinige persoonlijke gerief dat hij heeft kunnen redden terug aan het verhuizen vanuit het tentenkamp op de middenberm, over het water, naar wat overblijft van zijn woning.

Net als miljoenen andere mensen in Pakistan wil deze man zo vlug mogelijk terug naar zijn huis of een nieuwe woning bouwen.  Met de winter in zicht is dat ook nodig. Vanaf november kan het ‘snachts vriezen en daar zijn de tijdelijke tenten niet tegen bestand, de kampen zijn echt een korte termijn oplossing voor het probleem van de daklozen. Hulperleners stellen vast dat wanneer het enkele dagen droog is gebleven, vele gezinnen naar de plaats van hun vroegere woonst trekken om met hun beperkte middelen te starten aan de heropbouw. Als het dan begint te regenen komen ze snel terug naar de kampen uit vrees voor het water.

Een man vertelt ons dat de overheid overweegt om aan elk gezin een subsidie toe te kennen van 25.000 rupees (+/- 250€) als een soort startkapitaal voor het opbouwen van een beter geïsoleerde tijdelijke shelters. Ook verschillende hulporganisaties zijn zich aan het mobiliseren om voldoende materiaal te voorzien om tijdelijke hutten te bouwen die bestand zijn tegen de winterkoude. De middelen die hiervoor beschikbaar zijn staan echter in schril contrast met de noden van de miljoenen vluchtelingen. Terwijl de wereld ontwaakt uit zijn immobilisme op vlak van fundsenwerving tikt de tijd hier haastig verder.

De auteur

Naam: Mathieu Tallon
Consortium 1212

251 reisgenoten