De situatie in Pakistan heeft ons heel erg geraakt. Wat hier gebeurd is geen item in het nieuws, geen fait divers waar we volgende week niet meer over praten of een blog die stopt met bestaan. Het is één van de grootste gedwongen volksverhuizingen ooit en dreigt te ontaarden in massale honger, ziekte, angst en dood.

Hulpverleners van verschillende lokale en internationale organisaties, van overheidsinstellingen en NGO’s werken dag en nacht om de situatie menselijker te maken. We voelen ons als reporter en fotograaf heel klein naast deze schitterende gedreven mensen. Zij werken in barre omstandigheden, gescheiden van hun vrienden en families. Ze verdienen ons grootste respect.

20 miljoen zijn mensen geraakt zijn door deze crisis, we hebben getracht een gezicht te geven aan dit hallucinante cijfer. In het noorden trekt het water weg en komen de catastrofale gevolgen tevoorschijn. Mensen zijn alles kwijt, de landbouwgrond ligt vol zand en stenen, water is verontreinigd. In het zuiden blijft het water nog steeds stijgen. Het werk in Pakistan is nog maar net begonnen en zal nog vele maanden moeten aanhouden. We hebben als mens de morele plicht om binnen onze mogelijkheden iets bij te dragen aan de hulp voor de slachtoffers. Dit mag ons niet onverschillig laten.